Norsk

”Midt i livet er vi omgitt av døden – eg skal snu det: midt i døden er vi omgitt av liv.”

Det er Martin Luther som har brukt dette verset i ein av sine salmar.

Tenk deg at har blitt såra. Tenkt deg at du har blitt såra ikkje med eit sår som det går an å fikse med eit plaster eller ei bandasje. Tenkt deg at du har blitt såra på sjela di. Nokon har sagt noko eller bestemt seg for noko som gjer deg vondt. Den har kanskje ikkje gjord det med vilje, men det har gjord deg vondt.

1 Sam 3:1-11

Guten Samuel gjorde no teneste for Herren, og Eli hadde tilsyn med han. I dei dagar kom det sjeldan ord frå Herren, og av syner var det få.  [2] Så var det ein gong medan Eli låg på romet sitt. Augo hans hadde teke til å dimmast; han såg ikkje klårt. 

Kor skal dokke være til jul? Skal de være heime? Skal de være borte? Besøke foreldre eller besteforeldre? Eller Barn og barnebarn? Eg for min del, eg skal være heime og eg skal være på jobb. Så de kan stole på at de treff meg i kyrkja.  Men sidan eg skal være her i jula, så har eg allereie reist litt og besøkt nokre av mine. Og når ein er på tur, då får ein  oppleve noko.  Ein få sjå nye ting og ein får treffe nye menneske. Og det er det eg fekk oppleve. I Prag fekk eg treffe fleire folk som eg aldri hadde møt før og ein av dei presentere seg slik: ”Hei, eg heiter Stefan og eg er adventist?” Ein adventist? Veit dokke kva dette er for noko? Det vi veit er at vi feirar første  advent, første sundagen i adventtida i dag. Men ein adventist? Kva er det for noko? Sjølv om eg hadde hørt ordet ein gong før måtte eg likevel spørje han om det, det er jo ikkje alle dagar ein treff ein ekte adventist. Så eg spurde han og han svara: ”Advent tyder framkomst. Å feire advent tyder at vi venter. Før Jesus får opp til himmelen sa han at han skulle kome att.  Ingen veit når, men vi skal være førebudd. Han skal kome att og vi prøver å være førebudd på det, det er det meiner å være adventist for meg og dei fleste i kyrkjesamfunnet vårt.”

Adventist meiner for han at dei prøver å  være førebudd på at Jesus  kjem att – kanskje i morgon. Det er ikkje dumt det. For første gang Jesus kom var det nok mange som venta på at ein frelsar kom, men få var førebudd då Jesus kom, det fortel dagens preiketekst om:

Dette heilage evangelium står skrive hjå evangelisten Lukas i det 4. kapitlet:

Han kom òg til Nasaret, der han var oppvaksen, og på sabbaten gjekk han inn i synagoga, som han var van med. Då han reiste seg og ville lesa frå Skrifta, gav dei han boka åt profeten Jesaja. Han opna bokrullen og fann den staden der det står:

Herrens Ande er over meg,
for han har salva meg til å forkynna
ein gledebodskap for fattige.
Han har sendt meg for å ropa ut
at fangar skal få fridom,
og at blinde skal få sjå,
for å løysa dei trælka or tvang
og ropa ut eit nådeår frå Herren.

Så rulla han bokrullen saman, gav han til tenaren og sette seg. Og alle som var i synagoga, heldt augo sine feste på han. Då tala han til dei og byrja såleis: "I dag vart dette skriftordet oppfylt medan de høyrde på." Alle lét vel om han og undra seg over dei herlege orda som kom frå hans munn.

Slik lyder Herrens ord.

Jesus er i heimbygda si. Han går til synagogen, det jødiske bedehuset der. Dei har gudsteneste og han får ei skriftrulle frå bibelen, frå det gamle testamentet som han skal lese i frå og snakke om. Dei hadde ingen bøker ennå men skriftruller og Jesus får ei rulle der det står det 61 kapitelet frå profeten Jesaja. Teksten var allereie den gongen fleire hundre år gamal. Og den uttrykker ei forventning. Den snakkar om forventninga om at ein frelsar , ein Messias skal kome for å fornye verda. Han skal rydde ut all urett og opne ei ny røynd for folket sitt. Det er det dei har lært og det er det dei ventar på. Jesus tar skriftrulla og les:

 

Herrens Ande er over meg,
for han har salva meg til å forkynna
ein gledebodskap for fattige.
Han har sendt meg for å ropa ut
at fangar skal få fridom,
og at blinde skal få sjå,
for å løysa dei trælka or tvang
og ropa ut eit nådeår frå Herren.

På sundag er det den 6. Desember. Det er andre sundagen i advent og det er Nikolasdagen, dagen til sant Nikolas. Eg husker denne dagen godt frå barndommen min: Kvelden den 5. desember skulle vi pusse støvlane våre og setje dei ut. I dei støvlane som var reine skulle den heilage Nikolas leggje godteri og i dei som framleis var skitne skulle det være eit stykke kull. Det var alltid godteri i støvlane mine.

Unterkategorien